A incerteza das suposicións mata. Moitas veces recreas na túa mente unha situación, un plano idílico. Sabes que se todo vai ben se reproducirá tal día e tal hora baixo unhas condicións predicibles. O sabes todo sobre o espacio, sobre o lugar onde vas a colocar o trípode e sabes perfectamente en que vai a consistir o encadre, sabes o que vai ocorrer dentro del. Mais na realidade dominada o azar, e este pode xogar malas pasadas… mais tamén boas. Sabía que quería un plano xeográfico, para meter no lugar ao espectador, quería as referencias paisaxísticas para situar desde un comezo ao espectador. Un propósito que viuse disipado pola néboa e nunca mellor dito…
Quen ía decir que en verán, en pleno agosto ía a non ver un inmenso ceo azul. Os meus plans trocáronse cando desde o día anterior veo un fronte que trouxo neboa e choiva. Levaba meses planeando ese plano e por razóns climáticas fóronse pola borda. A frustación chegou e por unhas horas inmobiliceime dando por perdido todo. Pola mañá vin que a néboa e a chuvia ficaban quedos, nunha fase estable. A hora exacta pretendida para o plano o tempo deu un respiro e deixou unha franxa pola que acceder ao pretendido. Decidinme intentalo.
Non decepcionou. Probablemente o plano máis hermoso que tierei nunca. Alí estaba o barrio recortado pola neboa ante o Monte Santa Trega. E chegou a hora sinalada. Pensaba que os foguetes ían ser desde a Praza de San Queitano, máis non foi desde a ribeira, desde cerca da Fonte de Santa Catalina, cerca de antiga Cetárea. Os foguetes subían e e o fume era arrastrado cara o norte, cando normalmente sería ao revés. Pola neboa os foguetes foron menos do normal. A duración exacta. E unha vez rematado todo encheuse de fume con cheiro a polvera que cubría todo grazas a densidade das nubes.
Foi o meu plano perfecto. Haberá máis planos perfectos? Si sen dúbida.
No hay comentarios:
Publicar un comentario